Goodye YGC en Kenia!
Hier nog even een laatste update voordat ik dadelijk YGC en Kenia ga verlaten. Van de ene kant ben ik eraan toe, omdat het allemaal best vermoeiend is wat je ziet en doet; alle nieuwe indrukken die ik de laatste weken heb opgedaan, de traagheid in dit land, maar ook bepaalde zaken hier in het center. Naarmate de tijd verstreek, begonnen ook dingen op te vallen waar ik het soms niet helemaal mee eens was en ik heb gemerkt dat het veel energie kost om daarmee om te gaan.
Het wordt tijd om alles hier een beetje los te gaan laten. Het heeft toch allemaal wel flinke indruk gemaakt en op een gegeven moment ga je je bepaalde dingen die je ziet en hoort ook persoonlijk aantrekken. Gelukkig heb ik nog ruim drie weken om een beetje bij te komen voordat ik terugkom naar het heerlijke en voor mij zo normale Nederland.
Hoewel ik de eerste weken nog riep dat ik wel in Kenia zou willen wonen (vooral vanwege de prachtige natuur en de mentaliteit), denk ik nu dat ik de afgelopen vijf weken, als Mzungu die de taal niet spreekt, pas een fractie van alles gezien heb en dat dit land stiekem veel ingewikkelder is dan het in eerste instantie op mij is overgekomen. Alleen al alle onderlinge dealtjes die ze hier hebben. Ik heb toch het gevoel dat er een klein showtje gegeven wordt als er een blanke toerist/vrijwilliger bij is, mensen lijken zich een stuk anders voor te doen. Je merkt dit bijvoorbeeld al aan de manier van praten tegenover mij (zacht, aardig, uitnodigend) en tegenover een local die bij me is (hard, duidelijk, eisend). Ik vraag me af of je als blanke hier ooit volledig kunt integreren of dat mensen je altijd zullen zien als een geldmachine die unlimited money heeft. Ik heb hier iemand moeten uitleggen dat bij ons echt niet het geld uit de lucht komt vallen en dat blanken geen oneindig hoeveelheid geld hebben, maar dat ook wij, net als hen, er hard voor moeten werken en moeten sparen om dingen te kunnen kopen. Hij was ervan overtuigd dat we het geld gewoon kregen. De nadruk op geld in dit land heb ik ook in mijn vorige verhalen al aangegeven. Van alle kanten komen verzoekjes voor ‘support' in de vorm van geld en de verhalen die ze daarbij ophangen worden met de minuut dramatischer. Je gaat je dan afvragen of het gedrag van de Kenianen ten opzichte van jou als blanke echt is of puur draait om het geld dat je hebt. Misschien is dat iets wat ik over een aantal jaren (als ik weer geld verdiend heb!) nog wel wil gaan uitzoeken.
Er zit echter ook een andere kant aan mijn vertrek, namelijk dat ik tegelijkertijd YGC en Kenia nog helemaal niet wil verlaten. Ik heb hier een geweldig leuke en vooral leerzame tijd gehad en ik wil niet dat daar een einde aan komt. De kinderen hier zijn zo lief, enthousiast en dankbaar, ik wil helemaal geen afscheid nemen nu. Net op het moment dat ik met sommige kinderen een band aan het opbouwen ben, moet ik er weer vandoor en ze hier achterlaten terwijl ik ze het liefst allemaal mee zou nemen. De vraag is alleen of ze daar gelukkig van zouden worden. Ze wonen hier als een grote familie, allemaal broers en zussen van elkaar en ze zijn (of lijken in ieder geval) gelukkig, misschien omdat ze niet beter weten. Dat is iets wat me bij zal blijven van YGC: hoewel ze hier zo weinig tot niets hebben, zijn ze wel blij en zie je ze ieder dag lachen.
Mijn laatste week in YGC was vooral hectisch en druk, want zoals altijd het geval is bij mij, bedacht ik ook nu weer op het laatste moment nog allemaal dingen die ik wilde doen of nog moest doen. De belangrijkste waren wel het afronden van de playground en het vinden van een nuttige besteding van het sponsorgeld. De speeltuin is nu volledig klaar en een groot succes! De kinderen schommelen, wippen en glijden er flink op los. Ik heb inmiddels wel 50 manieren gezien om van een glijbaan te glijden. Seline gaf ook aan dat een speeltuin hier een soort van statussymbool is voor scholen: een school met een speeltuin is een goede school! Ik ben blij dat ik in YGC iets heb kunnen bijdragen door mijn eigen inzet bij het opzetten van de playground, door zelf te verven, zelf kuilen te graven, zelf de grond te levelen etc. Ik denk dat ik ze wel heb laten zien dat Mzungu's ook kunnen werken en niet bang zijn voor blaren of vieze handen. Ik ga nu wel weg met het gevoel dat ik echt iets gedaan heb. Ook het geld is inmiddels allemaal besteed. Met het overgebleven geld en dankzij een flinke laatste bijdrage kon ik nog voor alle kinderen nieuwe sandals kopen, zijn de slechtste matrassen in de hostels vervangen en wordt het hele compound ontsmet van ongedierte. Verder heb ik nog kleine dingetjes gekocht als zeep en goede messen (vooral fijn voor de kippen!). Voor de meiden die me de afgelopen weken zo ontzettend goed verzorgd en geholpen hebben, heb ik nog goede schoenen gekocht. Ga ik uiteindelijk met een tevreden gevoel naar huis? Ja en nee...ik ben zeker tevreden met de dingen die ik hier wel heb kunnen doen, maar volgens mij is het onmogelijk om met een volledig voldaan en tevreden gevoel deze plaats te verlaten, want iedere keer als ik over het terrein loop of de kinderen zie rondrennen, zie ik weer iets wat ik zou willen veranderen of verbeteren. Helaas moet ik accepteren dat ik dat op het moment (nog) niet kan, enerzijds omdat ik er simpelweg niet de middelen voor heb, anderzijds omdat er veel meer nodig is dan alleen maar middelen. Misschien ben ik nu nog te jong en kan dit op een later moment. Ik ben in ieder geval blij met wat ik de afgelopen 4 weken hier heb kunnen bereiken en dat was niet gelukt zonder de vele sponsoringen van vrienden, familie en kennissen. Ontzettend bedankt daarvoor, ook namens de kinderen van YGC!!
Ik weet in ieder geval een ding zeker en dat is dat ik de kinderen van YGC niet snel zal vergeten. Dit was een ontzettend leerzame periode voor mij, misschien wel een van de leerzaamste in mijn leven. Ik heb in ieder geval flink wat grenzen moeten verschuiven. Je krijgt echt respect voor de kinderen hier; van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat voeren ze hun taken uit, tussen het huiswerk en het eten door. Ze werken echt heel hard en ze hebben eigenlijk niks. Het is allemaal zo normaal hier. Ik vroeg ze wat ze nog zouden willen hebben en ze vroegen geen playstations, geen fietsen, geen barbies..ze vroegen slippers en schoenen. Daarnaast heb ik ook respect voor Seline, een zeer indrukwekkende vrouw die hier als moeder optreedt en de boel runt. Ze heeft echt iets goeds opgezet, hoewel het misschien wel zou helpen als ze een beetje aan haar communicatievaardigheden zou werken. Maar dat is ook hoe ze is en dat zorgt er misschien ook wel voor dat je respect voor haar krijgt.
Wat me in ieder geval van Kenia als land bij zal blijven, is zeker de armoede, maar ook de manier hoe ze dit hier opvangen en hun mentaliteit daarbij. Kunnen wij nog iets van leren. Daarnaast zal ik nooit de manier van werken hier vergeten. Ze werken hier echt heel hard; geen machines, maar handen om huizen te bouwen. Voor 0,08 cent kun je per fiets vervoerd worden over een kilometerslange afstand, zonder ook maar een keer af te hoeven stappen voor een flinke kuil of heuvel. Hoe groot en zwaar je ook bent, ze krijgen iedereen verplaatst over de hobbelige wegen. Het vervoeren van hout wordt hier lopend met een handkar gedaan. De chaos in het verkeer zal me ook bijblijven, met de overvolle matatu's en de zigzaggende pickipickies. En natuurlijk de prachtige natuur waarvoor ik zeker hier zou willen blijven.
Tot slot wil ik wel nog even SchoolChild Africa, en in het bijzonder oprichtster Willeke Versluis bedanken dat ik namens deze organisatie hier in YGC aan de slag mocht gaan en dat zij mij daarmee een kans hebben gegeven om te zien en te ervaren hoe het leven van een weeskind in Kenia eruit ziet. SchoolChild Africa heeft zich de afgelopen jaren volop ingezet voor YGC en zij hebben met hun inzet hier veel goede en vooral nuttige en duurzame verbeteringen kunnen realiseren!
Conclusie is dus dat ik dadelijk met mixed feelings het center ga verlaten; stiekem verlang ik wel een beetje terug naar het ontwikkelde thuisfront met het eten dat ik gewend ben (mam, kunnen we 30 mei 's avonds frieten halen bij Martha?), maar ik zal de kinderen van YGC ontzettend missen! Maaaar voordat we over thuis en missen gaan praten, ga ik eerst nog wat indrukken opdoen in Zuid-Afrika...
Voor nu zeg ik: Doei YGC en Kenia, hopelijk tot snel!!!
Liefs, Corinne
P.S. Foto's komen zo snel mogelijk!
Nog een aantal statistieken:
Aantal bodaboda ritten: 2
Aantal pickipicki ritten: ontelbaar
Aantal keren ziek: 4, waarvan één keer serieus
Aantal huwelijksaanzoeken: 3
Hoogste bruidsschat: 50 koeien
Aantal keren afgezet (waar ik me van bewust ben): ± 9
Aantal pogingen tot het slachten van een kip: 1, mislukt
Aantal gegeten geiten: 2
Time flies hier in Kisumu...
Hee allemaal,
Allereerst bedankt voor alle leuke en lieve reacties op mijn vorige verhaal!
Ook de afgelopen dagen heb ik weer flink wat indrukken opgedaan, knopjes omgezet maar vooral veel leuke dingen gezien en meegemaakt. Ik ben inmiddels al over de helft van mijn tijd in YGC, de tijd vliegt hier echt! Er is nog zoveel te doen, dat ik bang ben dat ik met de overige 10 dagen niet genoeg tijd ga hebben. De Amerikanen zijn inmiddels alweer 4 dagen weg (hun waterpompproject op de Mamboleo farm is geslaagd, waardoor er nu water beschikbaar is voor het land. Mamboleo is prachtig, maar wel ontzettend droog, waardoor het moeilijk is om groenten en fruit te verbouwen. Hopelijk gaan nu door het nieuwe irrigatiesysteem de inkomsten flink stijgen!). In eerste instantie vond ik het wel een beetje jammer dat de Amerikanen weer vertrokken, onder andere omdat het gezellig was, maar vooral omdat ik mijn ervaringen en indrukken kon delen met mensen die ook niet gewend waren aan de Afrikaanse cultuur. Na drie weken sta ik nog steeds minstens één keer per dag met open mond ergens naar te kijken of verbaas ik me over bepaalde veranderingen en ontwikkelingen die ik bij mezelf zie. Vorige week had ik het al even over de creatieve oplossingen die ze hier hebben voor problemen en hun simpele, maar soms toch ietwat aparte, manier van aanpakken. Een paar dagen geleden zag ik bijvoorbeeld een man op een fiets met op de bagagedrager een naaimachine die hij aandreef door achteruit te trappen. Nog niet gesproken over wat de vrouwen allemaal op hun hoofd kunnen vervoeren: ik heb al hele boomstammen voorbij zien komen. Daarentegen merk ik echter ook dat ik bij sommige ‘aparte' dingen juist helemaal niet meer stilsta of dat ik er niet meer raar van opkijk; vorige week stond bijvoorbeeld een man midden op straat zich te wassen in een regenplas. Heel normaal hier!
In YGC gaat het nog steeds allemaal goed. De kinderen zijn heel lief en behulpzaam en vinden eigenlijk alles leuk wat je organiseert. Ik krijg ook steeds beter een beeld van hoe het hier werkt. Alle kinderen (behalve de echte kleintjes) hebben hun taken en ze voeren die netjes uit zonder te klagen. De meiden wassen de kleren, de jongens hakken hout. De een schrobt de vloer, de ander haalt water. Weer een ander laat de geit uit. Het is leuk om te zien wat ze op jonge leeftijd al kunnen en het is voor hen allemaal zo normaal, zo worden ze gewoon opgevoed. Ik zie echter ook dingen waar ik het niet helemaal mee eens ben. Ik vind bijvoorbeeld dat de kinderen soms te hard worden aangepakt. Maar wie ben ik om daar iets over te zeggen, zo is het hoe zij het doen en ze doen kennelijk wel iets goed, want de kinderen zijn hartstikke netjes opgevoed! Wat me trouwens ook opvalt, is dat de kinderen hier een stuk minder lijken te huilen dan bij ons. Ze huilen niet als ze iets niet mogen, als er geen koekje voor ze over is of als ze niet met de bal mogen spelen; dan draaien ze zich om en gaan ze iets anders doen. Je hoort ze ook zelden huilen als ze flink vallen. Maar wat ook opvalt, is dat als er eentje huilt, dat dit nauwelijks opgemerkt lijkt te worden en dat er ook niet echt getroost wordt (misschien ook wel goed). Wel grappig, want toen ik daar dus een poging toe deed en een huilende Steven optilde om te troosten, stopte hij van verbazing spontaan met huilen...
Het is in ieder geval leuk om de kinderen wat extra aandacht te geven. Het is leuk om te zien hoe blij je ze kunt maken met een ballon of een kleurplaat. Er wordt vooral veel geknutseld en getekend met de jongere kinderen en gestoeid en gesport met de ouderen. Het dames voetbalteam heeft volgende week een wedstrijd, dus er moet ook wel een beetje getraind worden!! Verder zijn ook de Hollandse spelletjes zoals spijkerpoepen, koek- en snoephappen, een succes! Af en toe probeer ik ze mee naar buiten te nemen, even naar het winkelcentrum, zodat zij ook even een andere omgeving zien. Zelf heb ik ook regelmatig wel een adempauze nodig, even weg van YGC. Meestal ga ik dan naar een Mzungu koffiezaak waar ze de beste Latte Mocha serveren die ik tot nu toe gehad heb! Ober Edgar herkent me inmiddels wel en verwelkomt me iedere keer met een grote smile en een stevige handdruk. Die adempauze is meestal vanwege Seline. Ik gaf vorige keer al aan dat zij een kleine gebruiksaanwijzing had, niet wetende dat er nog een hoop bijlagen aan vastzaten. Af en toe moet ik haar dan ook duidelijk maken dat ik niet één van de kinderen ben die ze kan commanderen. Ze is soms net iets te bossy en pusherig; ' Eat more fish!', ' Have a banana!' , ' Eat more!' (en kwak, weer een lepel vis en lever op m'n bord), ' Do this!', 'Take that', 'Give me..'. Ze wil altijd weten waar je heen gaat, wil altijd weten wat je doet en ze verbiedt me sommige dingen ook. Op die momenten moet ik gewoon even diep ademhalen en beseffen dat ze dit doet omdat ze beschermend is en dat ze gewoon zo is en dat ze het allemaal niet verkeerd bedoeld. Volgens Steve is communicatie de sleutel en moet je gewoon alles bespreekbaar maken, wat niet bepaald makkelijk is bij Seline en wat voor mij zeker iets is wat ik hier moet leren.
Maar goed, omdat ze hier in YGC graag dansen en zingen (ze zijn helemaal gek van mijn Ipod), heb ik zondag een dansavond in de dining hall georganiseerd, met Europese en Amerikaanse muziek en wat lekkere snacks. Een zeer geslaagde avond! Ze hebben een poging gedaan om me het Afrikaans dansen bij te brengen, maar dat werd al snel opgegeven. Verder hebben we vorige week chili con carne gemaakt voor alle kinderen, flinke klus maar wel lekker en het werd erg gewaardeerd door de kinderen. Kan ik wel begrijpen, want het eten dat zij krijgen is nou niet bepaald gevarieerd en lekker op smaak gebracht, hoewel ik het rijst met bonen prakje nog best mee vond vallen. Ik moet maar eens gaan bedenken wat ik voor ze ga maken de avond voordat ik zelf vertrek. Morgen ga ik in ieder geval met een groep naar het Impala park en Lake Victoria, om een paar mooie plekken te bezichtigen! Heb er zin in J!
Waar ik wel grote moeite mee heb en blijf houden, is hoe ze hier met dieren omgaan. Honden en katten zijn hier geen huisdieren, maar worden puur gebruikt als beveiliging. Ze worden dan ook niet echt verzorgd en als ze in de weg lopen, krijgen ze of een schop of een steen naar hun hoofd. De eerste weken kon ik dat echt niet aanzien en probeerde ik nog te voorkomen dat ze een schop zouden krijgen, maar op een gegeven moment komt ook het besef dat dat geen enkele zin heeft en dat het gewoon zo werkt hier. Voor de honden is het ook een kwestie van overleven. Maar een paar dagen geleden heb ik toch wel even een flink knopje om moeten zetten toen ik zag dat één van de puppies rondliep met een kapot gebeten hoofdje en een gebroken pootje (het bot stak eruit en de rest van zijn bebloede pootje hing er maar een beetje aan). Hier keken ze er niet raar van op en ze vonden dat de puppy maar moest blijven rondlopen tot hij een paar dagen later vanzelf dood neer zou vallen. Daar was ik het totaal niet mee eens; je zag dat hij enorm aan het lijden was. Toen heb ik hem wat rijst met ei en rattengif gegeven. Iets wat helemaal niks voor mij is en wat ik ook echt nooit gedaan zou kunnen hebben in Nederland, maar ik vond het te zielig om hem zo te laten liggen. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik de neiging had om als een klein kind te gaan huilen. Maar kennelijk veranderen al deze ervaringen me toch wel een beetje en word ik iets harder hier. Ik krijg bijvoorbeeld steeds minder moeite om een kip geslacht zien te worden, ik ben dat toch meer als eten gaan zien. Sterker nog, volgende week gaan de meiden me leren hoe ik zelf een kip moet slachten. Ik ben benieuwd of ik het dan droog houd!
Maar ik heb zelfs met mijn EHBO-kit een open wond verzorgd van een van de kinderen, terwijl ik echt een held op sokken ben wat bloed en wonden betreft. Daarnaast merk ik dat ik ook wel een beetje de mentaliteit van de Kenianen overneem. Op het gemak, niet te gestrest, lukt het vandaag niet, dan maar morgen. Eigenlijk ook niks voor mij, want als ik iets in mijn hoofd heb of een project heb lopen, dan wil ik dat ook zo snel mogelijk geregeld hebben. Maar dat is hier onmogelijk dus dat heb ik ook maar losgelaten. Ik weet alleen nog niet of ik blij ben met deze verandering :p!
De vorige keer had ik het al even over de zeer tijdrovende manier van zaken doen hier: onderhandelen en nog eens onderhandelen. Geld is hier een groot issue en daarom wordt over werkelijk alles onderhandeld: over een stukje hout, over een flesje water, over een busritje, over een kip, over diensten, over kleding. De verkoper wil zoveel mogelijk verdienen, de koper wil zo weinig mogelijk uitgeven. Dit principe kennen we ook in Nederland, alleen is het hier een stuk extremer. Hier gaat het vaak over 5 shillings (0,05 eurocent). Ik begin langzaam door te krijgen hoe het werkt, hoewel Ik het nog steeds vreselijk vind om te doen. Maar het hoort erbij. Afgelopen week was wel een toppunt in onderhandelmomenten: de speeltoestellen voor de playground moesten gemaakt worden. Terwijl ik verwacht had naar een soort van Gamma te gaan om een leuke (kant en klare!) glijbaan en schommel uit te zoeken, kwam ik er al snel achter dat dat hier toch niet zo werkt! Nee, je maakt eerst een plan, dan ga je op zoek naar een lasser die een redelijke (lees: niet-Mzungu) prijs vraagt, vervolgens ga je een dag lang op zoek naar de goedkoopste materialen (lees: uren en uren van hardware-shop naar hardware-shop slenteren om vervolgens bij een Mzungu prijs te starten en af te dingen tot een redelijke prijs). Gelukkig kreeg ik daarbij hulp van een van de oudere jongens van YGC, hij kon makkelijk onderhandelen in het Swahili en dan vertalen naar het Engels. Ik kan het stiekem niet uitstaan dat ik het Swahili niet kan verstaan en spreken. Ik boek echter wel vooruitgang: ik kan inmiddels het ' Hallo, hoe gaat het? Met mij gaat het goed! Hoe heet je? Mijn naam is...Hoeveel kost dit? Nee, dat is veel te duur!' gesprekje voeren in Swahili J! Maar oké, dan heb je de materialen en laat je de lasser zijn werk doen (die overigens wel wist hoe hij in korte tijd een flinke glijbaan en schommel in elkaar moest zetten...en dan heb ik het niet over een lullig glijbaantje of schommeltje, maar een ECHTE glijbaan en schommel). Meten doen ze hier kennelijk niet, dus ik hoop dat het allemaal gaat passen! En vervolgens mocht er weer onderhandeld worden over de labour charge van de lasser. In dit alles ging veel te veel tijd zitten en die tijd had ik liever aan de kinderen besteed! Maar het is nu een kwestie van de toestellen schilderen en op de goede plaats zetten en dan kunnen ze hopelijk eind deze week door de kinderen getest worden. Ik besef me nu wel pas dat sommige kinderen waarschijnlijk nog nooit een glijbaan, wip of schommel gezien hebben en dus geen flauw idee hebben wat er allemaal gemaakt wordt en wat het moet voorstellen. Ben benieuwd!
Tot slot nog even een update over hoe het staat met het geld. Ik kijk nog steeds rond wat er hard nodig is, maar ik koop tussendoor kleine dingetjes voor de kinderen. Zoals ik al aangegeven had, had ik geen kleding voor de jonge jongens, terwijl dit toch wel hard nodig was (sommigen zie je een week lang in hetzelfde kapotte shirtje rondrennen). Inmiddels hebben ook zijnieuwe t-shirtjes. Verder heb ik gisteren voor 35 euro 65 tandenborstels en 10 huge tubes tandpasta kunnen kopen, wat ook hard nodig was! Hier kunnen ze in ieder geval weer even mee vooruit. Ik wil eigenlijk kijken of ik iets kan verbeteren aan de hostels, misschien in de vorm van nieuwe matrassen of iets tegen de beestjes. Ik voel het in ieder geval overal kriebelen als ik een avondje bij de meiden heb gezeten.
Tot zover weer deze update...ik ben nog steeds gezond en ik heb het nog steeds naar mijn zin :)! Ik zal vandaag of morgen proberen weer een aantal foto's online te zetten...
Hoe gaat het verder in Nederland? Ik ben natuurlijk ook benieuwd hoe het bij jullie is...!!!
Liefs,
Corinne
Berichtje uit Kisumu!
Jambo allemaal,
Het heeft even geduurd, maar hier is dan eindelijk de update. Inmiddels is het alweer bijna twee weken geleden dat ik richting Kenia vertrok, dus ik vond dat het nu toch echt wel tijd werd voor een verhaal over wat ik hier zie, meemaak en doe. Dit is overigens echt te veel om op te noemen en ik kan wel alles omschrijven, maar de indruk die het heeft achtergelaten is heel moeilijk onder woorden te brengen. Ik ben eerlijk gezegd al een week bezig met dit verhaal, maar iedere keer als ik bijna klaar was, viel de stroom uit of trok de computer het niet meer. Goed internet is er ook niet echt, waardoor het allemaal iets trager gaat. Daarnaast krijg ik zoveel nieuwe indrukken en zie ik zoveel aparte dingen, dat ik bijna niet meer weet wat ik allemaal op moet schrijven. Maaaar hier is de update dan eindelijk (beetje lang, maar korter ging niet lukken). Waarschijnlijk zal de volgende update pas weer over 2 weken erop staan, dus jullie hebben genoeg tijd om het te lezen :p. De foto’s staan hopelijk ook vandaag al online, die zeggen vaak meer dan een heel verhaal!
Ik zal eerst beginnen met mijn tijd hier in Kisumu, waar ik vier weken in the Young Generation Centre zal verblijven. Dit weeshuis en basisschooltje hebben toch wel erg veel indruk op me gemaakt en deze organisatie is de reden geweest waarom ik naar Kenia ben gekomen, dus vandaar dat ik hier eerst even op inga.
Kort samengevat is het Young Generation Centre een organisatie die 10 jaar geleden opgericht is door Seline, de ‘mama’ van alle kinderen. Zij biedt zo’n 80 kinderen onderdak, voedsel en onderwijs; daarnaast kunnen ook kinderen van buitenaf naar school in YGC. Toen ik vorige week vrijdag het YGC binnenreed, was ik blij dat ik al 5 dagen had kunnen wennen aan het Keniaanse leven en dan met name aan de armoede , de viezigheid en stank en de mensen (ik zal hier later nog op ingaan). YGC ligt in de wijk Manyata, een sloppenwijk van Kisumu en dit was ook duidelijk te merken tijdens mijn rit naar het weeshuis. Op het terrein zelf vielen vooral de kinderen op, rondrennend in hun gescheurde schooluniformen en op 1 schoen, spelend met een kapotte voetbal. Ik werd hartelijk ontvangen door de kinderen en leraren. Tijd om rustig rond te kijken was er niet, want ik moest eerst kennismaken met Seline, die me ontving met een dikke knuffel. Ik zou de komende weken bij haar in huis wonen (dit is ook op het terrein), waar ik later, bij het zien van de slaapzalen, heel blij mee was. Alles hier is vooral simpel, maar het werkt wel. Er is een bed, een gewone wc (geen gat in de grond) en een douche, dus ik mag niet klagen. Sterker nog, ik had hier sinds 3 dagen weer voor het eerst een warme douche. De kwaliteit is misschien niet helemaal (of helemaal niet) wat ik gewend ben in Nederland, maar daar was ik al vrij snel aan gewend, net als aan het stof, de stank van uitlaatgassen en afval, de stroomuitval en de insecten. Ik slaap naast een weg en mijn ramen hebben geen ruiten, dus iedere morgen word ik wakker met een stof- en zandsmaak in mijn mond. Ook dat went! Verder heeft Seline wel een kleine gebruiksaanwijzing… ze kan een beetje bossy en bot overkomen, maar ze heeft hier echt iets heel moois opgezet en daar krijg je wel respect voor! Het is een zeer indrukwekkende vrouw. Je merkt ook dat de kinderen haar ontzettend dankbaar zijn, ze rennen zich kapot voor haar!
Na het ontbijt en de korte rondleiding kon ik rustig kennismaken met de kinderen en de leraren. Voor iedereen was het natuurlijk even wennen dat er weer een Mzungu (zo noemen ze hier blanken, ik denk dat het zoiets betekent als bleekscheet) op het terrein was. Het kennismaken ging dus gepaard met veel gegiechel en gestaar en sommige kinderen waren heel terughoudend. Gelukkig kreeg ik meteen die middag al de kans om het ijs te breken met een potje voetbal. De rest van de tijd kon ik rustig een beetje rondkijken hoe de kinderen hier nou leefden. Het is verre van optimaal (met z’n vijftienen op een slaapzaal, slechte matrasjes, bedbugs en kakkerlakken, vieze en gescheurde kleren, vieze wc’s (met wel gaten in de grond) en eenzijdig eten) maar de kinderen lijken niet beter te weten en het wel prima te vinden; ze leven hun leventje hier en ze lijken het allemaal prima te kunnen managen. Je hoort ze nooit klagen en je merkt heel goed hoe dankbaar ze zijn dat Seline hen helpt. Eergisteren heeft een jongetje een uur lang lol gehad met zijn schoen. Mooi om te zien, maar je realiseert je ook snel dat dat kindje lol heeft met zijn schoen omdat er simpelweg weinig anders is om lol mee te hebben en na een tijdje is die schoen niet meer zo interessant. Een van mijn taken is dan ook om de kinderen de komende weken flink wat aandacht te geven en een leuke vakantie te geven.
De eerste dagen heb ik vooral gewend aan het leven hier, een beetje de stad bezocht, de verschillende vervoersmiddelen uitgeprobeerd en beter kennis gemaakt met de kinderen. In eerste instantie zou ik hier alleen zijn, maar de derde dag kwamen er onverwachts nog 5 Amerikaanse gasten die een waterpompproject hebben lopen op de Mamboleo Farm van YGC en daarnaast een aantal Soedanese jongens hebben ‘geadopteerd’ om ze naar school te kunnen laten gaan. Vooral de eerste dagen was het fijn dat ik niet de enige mzungu was. Daarnaast hebben we al een paar keer kunnen samenwerken om een aantal dingen te realiseren. Zo hebben we een flinke stapel nieuwe lesboeken kunnen aanschaffen, omdat de huidige te versleten en verouderd waren. De afgelopen dagen hebben we ons bezig gehouden met seks education en HIV/AIDS voorlichting, wat hard nodig bleek (Seline promoot vooral algehele onthouding, de condooms die ik had meegebracht werden dan ook snel ingenomen en weggestopt). Om een beetje een overzicht te krijgen van de situatie, hebben we een klein vragenlijstje gemaakt met een aantal vragen over de kinderen hun ervaringen. Daaruit bleek toch dat een aantal kinderen (al op jonge leeftijd) onveilige seks hebben (gehad) en dat ze graag op HIV getest willen worden. Dus dat hebben we geregeld en het testen heeft gisteren ook al plaatsgevonden. Ook weer een hele aparte ervaring; ze kijken hier toch heel anders tegen dat soort zaken aan dan wij. Volgende week gaan ook de jongere kinderen getest worden, omdat ze van sommige kinderen niet weten of de moeder seropositief was. En als bekend is wie HIV heeft, kan ervoor gezorgd worden dat ze medicijnen krijgen waarmee ze een heel lang en goed leven kunnen hebben.
Verder ben ik ook voor SchoolChild Africa bezig met het project om een nursery playground op te zetten voor de hele jonge kinderen. Zij vervelen zich hier nu dood en ze kunnen niet echt meespelen met de oudere kinderen, dus er gaat gezorgd worden dat zij een leuk klaslokaaltje krijgen met een leuk speeltuintje. Over 4 weken hoop ik jullie het resultaat te kunnen laten zien. De omheining staat al en gaat vanmiddag geschilderd worden. Verder ga ik rustig rondkijken wat er hier echt hard nodig is en waar ik dus het ontvangen geld het beste aan kan besteden. Ik hou jullie op de hoogte!
De kleren zijn inmiddels allemaal uitgedeeld, leuk om te zien hoe blij de kinderen ermee waren. Om te voorkomen dat het 1 grote chaos zou worden, werd elke ‘groep’ apart bij Seline geroepen die vervolgens aangaf wie wat het hardst nodig had. Het was natuurlijk een en al gedrang om nog een extra shirtje of broek te krijgen, maar volgens mij is het uiteindelijk vrij netjes verdeeld over de kinderen. Alleen de kleinere jongens hadden weinig, dus daar wil ik nog even iets voor proberen te regelen.
Ik ben uiteindelijk wel heel blij dat ik nog 5 dagen de tijd gehad heb om te genieten van de prachtige natuur van Kenia en een beetje te wennen aan het Keniaanse leven. Kenia is best een land apart. Ik wist dat de armoede in Kenia groot was, maar ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Op sommige momenten lijkt de tijd hier echt stilgestaan te hebben. Omdat ik eerst vijf dagen een beetje heb kunnen wennen, was de cultuurshock niet gigantisch toen ik aankwam in het Young Generation Center. Deze eerste dagen waren super; samen met David, onze chauffeur en gids, hebben Michel en ik kennis gemaakt met Kenia. De eerste dag hadden we een beetje pech met onze huurauto en chauffeur, deze kwamen namelijk niet opdagen, beetje jammer! Gelukkig draait het hier bij iedereen om geld, dus vervanging was snel geregeld en deze vervanging was super! David heeft ons overal heen begeleid, ons de beste en mooiste plekjes laten zien en zaken geregeld als ze ons probeerden af te zetten (wat ze trouwens op de avond van aankomst al 2x gelukt was). Enige nadeel was dat hij (net als alle andere chauffeurs) als een gek reed (het verkeer hier is een chaos!), waarbij ik soms wel even moest slikken. De wegen zijn sowieso al vrij smal en slecht geasfalteerd (en dat is een groot understatement, het is een en al kuil met een stukje asfalt hier en daar). Het was dus flink hobbelen, maar ik moet toegeven dat het wel altijd de moeite waard was als we na uren door elkaar gerammeld te zijn geworden een prachtig natuurpark inreden waar je de giraffen en olifanten vrij ziet rondlopen en je 2 meter verwijderd bent van een rustende leeuw of cheetah. Hoe hij het deed weet ik nog steeds niet, maar David wist elk dier te vinden (en anders reed hij wel 7u lang rond om ons een neushoorn te laten zien, jawel, nakuru park, 6 april, van half 12 tot half 7, rondrijden op zoek naar de rhino, de Simba en de pumba…toen vonden we Davids enthousiasme iets minder fijn! Een andere dag hebben we 2 uur over de slechtste weg van heel Kenia gereden om bij het 'whistling thorns' guest house te komen, waarbij onze hoop op een fatsoenlijke accomodatie met de minuut minder werd bij het zien van alle krakkemikkige huisjes en vieze zooi. Het was echter mogelijk om midden in the middle of nowhere een prachtige accomodatie neer te zetten, inclusief een zwembad, prachtig uitzicht en prachtige zonsondergang. Dit was trouwens ook de tweede nacht in Amboseli, Een prachtige accomodatie met uitzicht op de Kilimanjaro! De natuur van Kenia is prachtig, in tegenstelling tot de arme en vieze dorpjes en steden. Toch leven ze hier gewoon lekker hun leven op hun manier, niet te druk maken, gewoon je eigen ding doen, overleven en als iets niet linksom kan, dan maar rechtsom (letterlijk soms!)...en anders is morgen weer een dag! Heerlijk die mentaliteit. Voor elk probleem hebben ze hier een primitieve (of eerder creatieve) maar zeker effectieve oplossingen, leuk om te zien! Ik kan wel beschrijven wat ik allemaal gezien heb, maar de indruk die het heeft achtergelaten is heel lastig onder woorden te brengen. Maar ik moet wel toegeven dat ik makkelijk wen aan dingen hier. Alles went: de rotzooi, de geur van zweet, afval en uitlaatgassen, de manier van onderhandelen (Mzungus betalen hier automatisch een stuk meer, daarom moet ik op sommige momenten even wegduiken als er onderhandeld gaat worden). Ook het gestaar en geroep went (vooral hier in Kisumu word ik veel aangestaard, vooral door de kleine kinderen die het prachtig vinden...ze zwaaien je lachend toe terwijl ze je uitmaken voor Mzungu…andere mensen willen je perse aanraken, vind ik persoonlijk iets minder fijn). Dan zijn er nog de rondlopende koeien en geiten, de insecten, het stof, de wegen en de rijstijl, de vervoersmiddelen (met z’n twintigen in een klein busje, hobbelen in een tuktuk of juist achterop de fiets) en het eten (er wordt apart voor de gasten hier gekookt, wat natuurlijk heel luxe is. Drie keer per dag staat er een uitgebreid maal op tafel). De kinderen koken samen met leraren en ze doen echt heel hard hun best, maar ik moet toegeven dat ik niet alles even lekker vind…ik vond de lever en darm van de geit (die ik de vorige dag nog had geaaid) toch niet zo’n heel groot succes! Daarnaast wordt de vis niet weggegooid maar een week lang hergefrituurd, waardoor hij met de dag zwarter en droger wordt. Maar ik mag niet klagen als ik kijk naar wat de kinderen krijgen. De Chapati en Mandasi daarentegen zijn trouwens heerlijk!!!). Kort samengevat heb ik al flink wat knopjes om moeten zetten hier, maar het is geweldig en ik vind het eerlijk gezegd wel lekker hoe ze hier leven! Maar ik moet stiekem toegeven dat ik wel snak naar de geur van frisse was en een lekker frietje met mayonnaise!
Voor nu is dit het even en ik hou jullie op de hoogte!
Liefs, Corinne
Welkom op mijn Reislog!
Halloallemaal,
Leuk dat jullie even de tijd nemen om mijn blog te lezen.
Zoals jullie wellicht in mijn e-mail gelezen hebben, reis is 2 april richting Kenia om daarvoorde stichtingSchoolChild Africa mijn steentje bij te dragen. Deze kleine stichting zet zich in voor (wees)kinderen in Kisumu (Kenia). Door kleinschalige, lokale en duurzame initiatieven te ondersteunen, willen zijde kinderen helpen om een mooie toekomst op te bouwen. Ze richten zich daarbij vooral op de langetermijn voordelen. Het motto van SchoolChild Africa is dan ook:
Geef een man een vis en je voedt hem vooréén dag,
leer hem vissen en je voedt hem voor zijn hele leven.
Hun hulp is dan ook vooral gericht op het opvangen en onderwijzen van (wees)kinderen; vervolgens bieden zij deze kinderen begeleiding bij het leren van een vak enhet oprichten van een bedrijfje. Zo kunnen zij hun eigen geld verdienen. Kijk rustig eens op www.schoolchildafrica.com voor meer informatie.
Helaas is er voornamelijk in het weeshuis nog een groot tekort aan spullen die voor ons eigenlijk vanzelfsprekend zijn om te hebben, maar die voor hen simpelweg te duur zijn om aan te schaffen; denk dan bijvoorbeeld aan tandenborstels en tandpasta, zeep en shampoo, maandverband voor de meisjes,katoenen ondergoed enandere kledingstukken. Om al maar te zwijgen over speelgoed; de kinderen spelen daar voornamelijk met stenen enkapotte autobanden. Inmiddels heb ik van verschillende mensen en organisatiesal hele mooie spullen gekregen, maar helaasis dehoeveelheid bagage die ik mee kan nemen beperkt. Ik zal dus veel van de benodigde spullen daar moeten kopen.Vandaar ook mijn vraag voor een financiële ondersteuning.Ik kan jullie in ieder geval verzekeren dat iedere cent bij de kinderen terecht zal komen. Het klinkt cliché, maar geloof me: alle beetjes helpen!
Gedurende mijn verblijf in Kenia zal ik op deze blog bijhouden wat ik allemaal zie en meemaak, maar ik zal jullie vooral op de hoogte houdenover hoeik het geld besteedheb en waar jullie hulp dus terecht is gekomen.
Nogmaals bedankt!
Liefs,
Corinne
Rekeningnummer: 12.92.33.501
C.M.P.Purnot
o.v.v. Je naam + Kenia
Mocht je specifieke wensen hebben voor de besteding van het geld, stuur dan even een mailtje naar [email protected] en ik zorgdat het in orde komt!