Hier nog even een laatste update voordat ik dadelijk YGC en Kenia ga verlaten. Van de ene kant ben ik eraan toe, omdat het allemaal best vermoeiend is wat je ziet en doet; alle nieuwe indrukken die ik de laatste weken heb opgedaan, de traagheid in dit land, maar ook bepaalde zaken hier in het center. Naarmate de tijd verstreek, begonnen ook dingen op te vallen waar ik het soms niet helemaal mee eens was en ik heb gemerkt dat het veel energie kost om daarmee om te gaan.

Het wordt tijd om alles hier een beetje los te gaan laten. Het heeft toch allemaal wel flinke indruk gemaakt en op een gegeven moment ga je je bepaalde dingen die je ziet en hoort ook persoonlijk aantrekken. Gelukkig heb ik nog ruim drie weken om een beetje bij te komen voordat ik terugkom naar het heerlijke en voor mij zo normale Nederland.

Hoewel ik de eerste weken nog riep dat ik wel in Kenia zou willen wonen (vooral vanwege de prachtige natuur en de mentaliteit), denk ik nu dat ik de afgelopen vijf weken, als Mzungu die de taal niet spreekt, pas een fractie van alles gezien heb en dat dit land stiekem veel ingewikkelder is dan het in eerste instantie op mij is overgekomen. Alleen al alle onderlinge dealtjes die ze hier hebben. Ik heb toch het gevoel dat er een klein showtje gegeven wordt als er een blanke toerist/vrijwilliger bij is, mensen lijken zich een stuk anders voor te doen. Je merkt dit bijvoorbeeld al aan de manier van praten tegenover mij (zacht, aardig, uitnodigend) en tegenover een local die bij me is (hard, duidelijk, eisend). Ik vraag me af of je als blanke hier ooit volledig kunt integreren of dat mensen je altijd zullen zien als een geldmachine die unlimited money heeft. Ik heb hier iemand moeten uitleggen dat bij ons echt niet het geld uit de lucht komt vallen en dat blanken geen oneindig hoeveelheid geld hebben, maar dat ook wij, net als hen, er hard voor moeten werken en moeten sparen om dingen te kunnen kopen. Hij was ervan overtuigd dat we het geld gewoon kregen. De nadruk op geld in dit land heb ik ook in mijn vorige verhalen al aangegeven. Van alle kanten komen verzoekjes voor ‘support' in de vorm van geld en de verhalen die ze daarbij ophangen worden met de minuut dramatischer. Je gaat je dan afvragen of het gedrag van de Kenianen ten opzichte van jou als blanke echt is of puur draait om het geld dat je hebt. Misschien is dat iets wat ik over een aantal jaren (als ik weer geld verdiend heb!) nog wel wil gaan uitzoeken.

Er zit echter ook een andere kant aan mijn vertrek, namelijk dat ik tegelijkertijd YGC en Kenia nog helemaal niet wil verlaten. Ik heb hier een geweldig leuke en vooral leerzame tijd gehad en ik wil niet dat daar een einde aan komt. De kinderen hier zijn zo lief, enthousiast en dankbaar, ik wil helemaal geen afscheid nemen nu. Net op het moment dat ik met sommige kinderen een band aan het opbouwen ben, moet ik er weer vandoor en ze hier achterlaten terwijl ik ze het liefst allemaal mee zou nemen. De vraag is alleen of ze daar gelukkig van zouden worden. Ze wonen hier als een grote familie, allemaal broers en zussen van elkaar en ze zijn (of lijken in ieder geval) gelukkig, misschien omdat ze niet beter weten. Dat is iets wat me bij zal blijven van YGC: hoewel ze hier zo weinig tot niets hebben, zijn ze wel blij en zie je ze ieder dag lachen.

Mijn laatste week in YGC was vooral hectisch en druk, want zoals altijd het geval is bij mij, bedacht ik ook nu weer op het laatste moment nog allemaal dingen die ik wilde doen of nog moest doen. De belangrijkste waren wel het afronden van de playground en het vinden van een nuttige besteding van het sponsorgeld. De speeltuin is nu volledig klaar en een groot succes! De kinderen schommelen, wippen en glijden er flink op los. Ik heb inmiddels wel 50 manieren gezien om van een glijbaan te glijden. Seline gaf ook aan dat een speeltuin hier een soort van statussymbool is voor scholen: een school met een speeltuin is een goede school! Ik ben blij dat ik in YGC iets heb kunnen bijdragen door mijn eigen inzet bij het opzetten van de playground, door zelf te verven, zelf kuilen te graven, zelf de grond te levelen etc. Ik denk dat ik ze wel heb laten zien dat Mzungu's ook kunnen werken en niet bang zijn voor blaren of vieze handen. Ik ga nu wel weg met het gevoel dat ik echt iets gedaan heb. Ook het geld is inmiddels allemaal besteed. Met het overgebleven geld en dankzij een flinke laatste bijdrage kon ik nog voor alle kinderen nieuwe sandals kopen, zijn de slechtste matrassen in de hostels vervangen en wordt het hele compound ontsmet van ongedierte. Verder heb ik nog kleine dingetjes gekocht als zeep en goede messen (vooral fijn voor de kippen!). Voor de meiden die me de afgelopen weken zo ontzettend goed verzorgd en geholpen hebben, heb ik nog goede schoenen gekocht. Ga ik uiteindelijk met een tevreden gevoel naar huis? Ja en nee...ik ben zeker tevreden met de dingen die ik hier wel heb kunnen doen, maar volgens mij is het onmogelijk om met een volledig voldaan en tevreden gevoel deze plaats te verlaten, want iedere keer als ik over het terrein loop of de kinderen zie rondrennen, zie ik weer iets wat ik zou willen veranderen of verbeteren. Helaas moet ik accepteren dat ik dat op het moment (nog) niet kan, enerzijds omdat ik er simpelweg niet de middelen voor heb, anderzijds omdat er veel meer nodig is dan alleen maar middelen. Misschien ben ik nu nog te jong en kan dit op een later moment. Ik ben in ieder geval blij met wat ik de afgelopen 4 weken hier heb kunnen bereiken en dat was niet gelukt zonder de vele sponsoringen van vrienden, familie en kennissen. Ontzettend bedankt daarvoor, ook namens de kinderen van YGC!!

Ik weet in ieder geval een ding zeker en dat is dat ik de kinderen van YGC niet snel zal vergeten. Dit was een ontzettend leerzame periode voor mij, misschien wel een van de leerzaamste in mijn leven. Ik heb in ieder geval flink wat grenzen moeten verschuiven. Je krijgt echt respect voor de kinderen hier; van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat voeren ze hun taken uit, tussen het huiswerk en het eten door. Ze werken echt heel hard en ze hebben eigenlijk niks. Het is allemaal zo normaal hier. Ik vroeg ze wat ze nog zouden willen hebben en ze vroegen geen playstations, geen fietsen, geen barbies..ze vroegen slippers en schoenen. Daarnaast heb ik ook respect voor Seline, een zeer indrukwekkende vrouw die hier als moeder optreedt en de boel runt. Ze heeft echt iets goeds opgezet, hoewel het misschien wel zou helpen als ze een beetje aan haar communicatievaardigheden zou werken. Maar dat is ook hoe ze is en dat zorgt er misschien ook wel voor dat je respect voor haar krijgt.

Wat me in ieder geval van Kenia als land bij zal blijven, is zeker de armoede, maar ook de manier hoe ze dit hier opvangen en hun mentaliteit daarbij. Kunnen wij nog iets van leren. Daarnaast zal ik nooit de manier van werken hier vergeten. Ze werken hier echt heel hard; geen machines, maar handen om huizen te bouwen. Voor 0,08 cent kun je per fiets vervoerd worden over een kilometerslange afstand, zonder ook maar een keer af te hoeven stappen voor een flinke kuil of heuvel. Hoe groot en zwaar je ook bent, ze krijgen iedereen verplaatst over de hobbelige wegen. Het vervoeren van hout wordt hier lopend met een handkar gedaan. De chaos in het verkeer zal me ook bijblijven, met de overvolle matatu's en de zigzaggende pickipickies. En natuurlijk de prachtige natuur waarvoor ik zeker hier zou willen blijven.
Tot slot wil ik wel nog even SchoolChild Africa, en in het bijzonder oprichtster Willeke Versluis bedanken dat ik namens deze organisatie hier in YGC aan de slag mocht gaan en dat zij mij daarmee een kans hebben gegeven om te zien en te ervaren hoe het leven van een weeskind in Kenia eruit ziet. SchoolChild Africa heeft zich de afgelopen jaren volop ingezet voor YGC en zij hebben met hun inzet hier veel goede en vooral nuttige en duurzame verbeteringen kunnen realiseren!

Conclusie is dus dat ik dadelijk met mixed feelings het center ga verlaten; stiekem verlang ik wel een beetje terug naar het ontwikkelde thuisfront met het eten dat ik gewend ben (mam, kunnen we 30 mei 's avonds frieten halen bij Martha?), maar ik zal de kinderen van YGC ontzettend missen! Maaaar voordat we over thuis en missen gaan praten, ga ik eerst nog wat indrukken opdoen in Zuid-Afrika...

Voor nu zeg ik: Doei YGC en Kenia, hopelijk tot snel!!!

Liefs, Corinne

P.S. Foto's komen zo snel mogelijk!

Nog een aantal statistieken:
Aantal bodaboda ritten: 2
Aantal pickipicki ritten: ontelbaar
Aantal keren ziek: 4, waarvan één keer serieus
Aantal huwelijksaanzoeken: 3
Hoogste bruidsschat: 50 koeien
Aantal keren afgezet (waar ik me van bewust ben): ± 9
Aantal pogingen tot het slachten van een kip: 1, mislukt
Aantal gegeten geiten: 2