Hee allemaal,

Allereerst bedankt voor alle leuke en lieve reacties op mijn vorige verhaal!

Ook de afgelopen dagen heb ik weer flink wat indrukken opgedaan, knopjes omgezet maar vooral veel leuke dingen gezien en meegemaakt. Ik ben inmiddels al over de helft van mijn tijd in YGC, de tijd vliegt hier echt! Er is nog zoveel te doen, dat ik bang ben dat ik met de overige 10 dagen niet genoeg tijd ga hebben. De Amerikanen zijn inmiddels alweer 4 dagen weg (hun waterpompproject op de Mamboleo farm is geslaagd, waardoor er nu water beschikbaar is voor het land. Mamboleo is prachtig, maar wel ontzettend droog, waardoor het moeilijk is om groenten en fruit te verbouwen. Hopelijk gaan nu door het nieuwe irrigatiesysteem de inkomsten flink stijgen!). In eerste instantie vond ik het wel een beetje jammer dat de Amerikanen weer vertrokken, onder andere omdat het gezellig was, maar vooral omdat ik mijn ervaringen en indrukken kon delen met mensen die ook niet gewend waren aan de Afrikaanse cultuur. Na drie weken sta ik nog steeds minstens één keer per dag met open mond ergens naar te kijken of verbaas ik me over bepaalde veranderingen en ontwikkelingen die ik bij mezelf zie. Vorige week had ik het al even over de creatieve oplossingen die ze hier hebben voor problemen en hun simpele, maar soms toch ietwat aparte, manier van aanpakken. Een paar dagen geleden zag ik bijvoorbeeld een man op een fiets met op de bagagedrager een naaimachine die hij aandreef door achteruit te trappen. Nog niet gesproken over wat de vrouwen allemaal op hun hoofd kunnen vervoeren: ik heb al hele boomstammen voorbij zien komen. Daarentegen merk ik echter ook dat ik bij sommige ‘aparte' dingen juist helemaal niet meer stilsta of dat ik er niet meer raar van opkijk; vorige week stond bijvoorbeeld een man midden op straat zich te wassen in een regenplas. Heel normaal hier!

In YGC gaat het nog steeds allemaal goed. De kinderen zijn heel lief en behulpzaam en vinden eigenlijk alles leuk wat je organiseert. Ik krijg ook steeds beter een beeld van hoe het hier werkt. Alle kinderen (behalve de echte kleintjes) hebben hun taken en ze voeren die netjes uit zonder te klagen. De meiden wassen de kleren, de jongens hakken hout. De een schrobt de vloer, de ander haalt water. Weer een ander laat de geit uit. Het is leuk om te zien wat ze op jonge leeftijd al kunnen en het is voor hen allemaal zo normaal, zo worden ze gewoon opgevoed. Ik zie echter ook dingen waar ik het niet helemaal mee eens ben. Ik vind bijvoorbeeld dat de kinderen soms te hard worden aangepakt. Maar wie ben ik om daar iets over te zeggen, zo is het hoe zij het doen en ze doen kennelijk wel iets goed, want de kinderen zijn hartstikke netjes opgevoed! Wat me trouwens ook opvalt, is dat de kinderen hier een stuk minder lijken te huilen dan bij ons. Ze huilen niet als ze iets niet mogen, als er geen koekje voor ze over is of als ze niet met de bal mogen spelen; dan draaien ze zich om en gaan ze iets anders doen. Je hoort ze ook zelden huilen als ze flink vallen. Maar wat ook opvalt, is dat als er eentje huilt, dat dit nauwelijks opgemerkt lijkt te worden en dat er ook niet echt getroost wordt (misschien ook wel goed). Wel grappig, want toen ik daar dus een poging toe deed en een huilende Steven optilde om te troosten, stopte hij van verbazing spontaan met huilen...

Het is in ieder geval leuk om de kinderen wat extra aandacht te geven. Het is leuk om te zien hoe blij je ze kunt maken met een ballon of een kleurplaat. Er wordt vooral veel geknutseld en getekend met de jongere kinderen en gestoeid en gesport met de ouderen. Het dames voetbalteam heeft volgende week een wedstrijd, dus er moet ook wel een beetje getraind worden!! Verder zijn ook de Hollandse spelletjes zoals spijkerpoepen, koek- en snoephappen, een succes! Af en toe probeer ik ze mee naar buiten te nemen, even naar het winkelcentrum, zodat zij ook even een andere omgeving zien. Zelf heb ik ook regelmatig wel een adempauze nodig, even weg van YGC. Meestal ga ik dan naar een Mzungu koffiezaak waar ze de beste Latte Mocha serveren die ik tot nu toe gehad heb! Ober Edgar herkent me inmiddels wel en verwelkomt me iedere keer met een grote smile en een stevige handdruk. Die adempauze is meestal vanwege Seline. Ik gaf vorige keer al aan dat zij een kleine gebruiksaanwijzing had, niet wetende dat er nog een hoop bijlagen aan vastzaten. Af en toe moet ik haar dan ook duidelijk maken dat ik niet één van de kinderen ben die ze kan commanderen. Ze is soms net iets te bossy en pusherig; ' Eat more fish!', ' Have a banana!' , ' Eat more!' (en kwak, weer een lepel vis en lever op m'n bord), ' Do this!', 'Take that', 'Give me..'. Ze wil altijd weten waar je heen gaat, wil altijd weten wat je doet en ze verbiedt me sommige dingen ook. Op die momenten moet ik gewoon even diep ademhalen en beseffen dat ze dit doet omdat ze beschermend is en dat ze gewoon zo is en dat ze het allemaal niet verkeerd bedoeld. Volgens Steve is communicatie de sleutel en moet je gewoon alles bespreekbaar maken, wat niet bepaald makkelijk is bij Seline en wat voor mij zeker iets is wat ik hier moet leren.

Maar goed, omdat ze hier in YGC graag dansen en zingen (ze zijn helemaal gek van mijn Ipod), heb ik zondag een dansavond in de dining hall georganiseerd, met Europese en Amerikaanse muziek en wat lekkere snacks. Een zeer geslaagde avond! Ze hebben een poging gedaan om me het Afrikaans dansen bij te brengen, maar dat werd al snel opgegeven. Verder hebben we vorige week chili con carne gemaakt voor alle kinderen, flinke klus maar wel lekker en het werd erg gewaardeerd door de kinderen. Kan ik wel begrijpen, want het eten dat zij krijgen is nou niet bepaald gevarieerd en lekker op smaak gebracht, hoewel ik het rijst met bonen prakje nog best mee vond vallen. Ik moet maar eens gaan bedenken wat ik voor ze ga maken de avond voordat ik zelf vertrek. Morgen ga ik in ieder geval met een groep naar het Impala park en Lake Victoria, om een paar mooie plekken te bezichtigen! Heb er zin in J!

Waar ik wel grote moeite mee heb en blijf houden, is hoe ze hier met dieren omgaan. Honden en katten zijn hier geen huisdieren, maar worden puur gebruikt als beveiliging. Ze worden dan ook niet echt verzorgd en als ze in de weg lopen, krijgen ze of een schop of een steen naar hun hoofd. De eerste weken kon ik dat echt niet aanzien en probeerde ik nog te voorkomen dat ze een schop zouden krijgen, maar op een gegeven moment komt ook het besef dat dat geen enkele zin heeft en dat het gewoon zo werkt hier. Voor de honden is het ook een kwestie van overleven. Maar een paar dagen geleden heb ik toch wel even een flink knopje om moeten zetten toen ik zag dat één van de puppies rondliep met een kapot gebeten hoofdje en een gebroken pootje (het bot stak eruit en de rest van zijn bebloede pootje hing er maar een beetje aan). Hier keken ze er niet raar van op en ze vonden dat de puppy maar moest blijven rondlopen tot hij een paar dagen later vanzelf dood neer zou vallen. Daar was ik het totaal niet mee eens; je zag dat hij enorm aan het lijden was. Toen heb ik hem wat rijst met ei en rattengif gegeven. Iets wat helemaal niks voor mij is en wat ik ook echt nooit gedaan zou kunnen hebben in Nederland, maar ik vond het te zielig om hem zo te laten liggen. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik de neiging had om als een klein kind te gaan huilen. Maar kennelijk veranderen al deze ervaringen me toch wel een beetje en word ik iets harder hier. Ik krijg bijvoorbeeld steeds minder moeite om een kip geslacht zien te worden, ik ben dat toch meer als eten gaan zien. Sterker nog, volgende week gaan de meiden me leren hoe ik zelf een kip moet slachten. Ik ben benieuwd of ik het dan droog houd!

Maar ik heb zelfs met mijn EHBO-kit een open wond verzorgd van een van de kinderen, terwijl ik echt een held op sokken ben wat bloed en wonden betreft. Daarnaast merk ik dat ik ook wel een beetje de mentaliteit van de Kenianen overneem. Op het gemak, niet te gestrest, lukt het vandaag niet, dan maar morgen. Eigenlijk ook niks voor mij, want als ik iets in mijn hoofd heb of een project heb lopen, dan wil ik dat ook zo snel mogelijk geregeld hebben. Maar dat is hier onmogelijk dus dat heb ik ook maar losgelaten. Ik weet alleen nog niet of ik blij ben met deze verandering :p!

De vorige keer had ik het al even over de zeer tijdrovende manier van zaken doen hier: onderhandelen en nog eens onderhandelen. Geld is hier een groot issue en daarom wordt over werkelijk alles onderhandeld: over een stukje hout, over een flesje water, over een busritje, over een kip, over diensten, over kleding. De verkoper wil zoveel mogelijk verdienen, de koper wil zo weinig mogelijk uitgeven. Dit principe kennen we ook in Nederland, alleen is het hier een stuk extremer. Hier gaat het vaak over 5 shillings (0,05 eurocent). Ik begin langzaam door te krijgen hoe het werkt, hoewel Ik het nog steeds vreselijk vind om te doen. Maar het hoort erbij. Afgelopen week was wel een toppunt in onderhandelmomenten: de speeltoestellen voor de playground moesten gemaakt worden. Terwijl ik verwacht had naar een soort van Gamma te gaan om een leuke (kant en klare!) glijbaan en schommel uit te zoeken, kwam ik er al snel achter dat dat hier toch niet zo werkt! Nee, je maakt eerst een plan, dan ga je op zoek naar een lasser die een redelijke (lees: niet-Mzungu) prijs vraagt, vervolgens ga je een dag lang op zoek naar de goedkoopste materialen (lees: uren en uren van hardware-shop naar hardware-shop slenteren om vervolgens bij een Mzungu prijs te starten en af te dingen tot een redelijke prijs). Gelukkig kreeg ik daarbij hulp van een van de oudere jongens van YGC, hij kon makkelijk onderhandelen in het Swahili en dan vertalen naar het Engels. Ik kan het stiekem niet uitstaan dat ik het Swahili niet kan verstaan en spreken. Ik boek echter wel vooruitgang: ik kan inmiddels het ' Hallo, hoe gaat het? Met mij gaat het goed! Hoe heet je? Mijn naam is...Hoeveel kost dit? Nee, dat is veel te duur!' gesprekje voeren in Swahili J! Maar oké, dan heb je de materialen en laat je de lasser zijn werk doen (die overigens wel wist hoe hij in korte tijd een flinke glijbaan en schommel in elkaar moest zetten...en dan heb ik het niet over een lullig glijbaantje of schommeltje, maar een ECHTE glijbaan en schommel). Meten doen ze hier kennelijk niet, dus ik hoop dat het allemaal gaat passen! En vervolgens mocht er weer onderhandeld worden over de labour charge van de lasser. In dit alles ging veel te veel tijd zitten en die tijd had ik liever aan de kinderen besteed! Maar het is nu een kwestie van de toestellen schilderen en op de goede plaats zetten en dan kunnen ze hopelijk eind deze week door de kinderen getest worden. Ik besef me nu wel pas dat sommige kinderen waarschijnlijk nog nooit een glijbaan, wip of schommel gezien hebben en dus geen flauw idee hebben wat er allemaal gemaakt wordt en wat het moet voorstellen. Ben benieuwd!

Tot slot nog even een update over hoe het staat met het geld. Ik kijk nog steeds rond wat er hard nodig is, maar ik koop tussendoor kleine dingetjes voor de kinderen. Zoals ik al aangegeven had, had ik geen kleding voor de jonge jongens, terwijl dit toch wel hard nodig was (sommigen zie je een week lang in hetzelfde kapotte shirtje rondrennen). Inmiddels hebben ook zijnieuwe t-shirtjes. Verder heb ik gisteren voor 35 euro 65 tandenborstels en 10 huge tubes tandpasta kunnen kopen, wat ook hard nodig was! Hier kunnen ze in ieder geval weer even mee vooruit. Ik wil eigenlijk kijken of ik iets kan verbeteren aan de hostels, misschien in de vorm van nieuwe matrassen of iets tegen de beestjes. Ik voel het in ieder geval overal kriebelen als ik een avondje bij de meiden heb gezeten.

Tot zover weer deze update...ik ben nog steeds gezond en ik heb het nog steeds naar mijn zin :)! Ik zal vandaag of morgen proberen weer een aantal foto's online te zetten...

Hoe gaat het verder in Nederland? Ik ben natuurlijk ook benieuwd hoe het bij jullie is...!!!

Liefs,

Corinne