Jambo allemaal,

Het heeft even geduurd, maar hier is dan eindelijk de update. Inmiddels is het alweer bijna twee weken geleden dat ik richting Kenia vertrok, dus ik vond dat het nu toch echt wel tijd werd voor een verhaal over wat ik hier zie, meemaak en doe. Dit is overigens echt te veel om op te noemen en ik kan wel alles omschrijven, maar de indruk die het heeft achtergelaten is heel moeilijk onder woorden te brengen. Ik ben eerlijk gezegd al een week bezig met dit verhaal, maar iedere keer als ik bijna klaar was, viel de stroom uit of trok de computer het niet meer. Goed internet is er ook niet echt, waardoor het allemaal iets trager gaat. Daarnaast krijg ik zoveel nieuwe indrukken en zie ik zoveel aparte dingen, dat ik bijna niet meer weet wat ik allemaal op moet schrijven. Maaaar hier is de update dan eindelijk (beetje lang, maar korter ging niet lukken). Waarschijnlijk zal de volgende update pas weer over 2 weken erop staan, dus jullie hebben genoeg tijd om het te lezen :p. De foto’s staan hopelijk ook vandaag al online, die zeggen vaak meer dan een heel verhaal!

Ik zal eerst beginnen met mijn tijd hier in Kisumu, waar ik vier weken in the Young Generation Centre zal verblijven. Dit weeshuis en basisschooltje hebben toch wel erg veel indruk op me gemaakt en deze organisatie is de reden geweest waarom ik naar Kenia ben gekomen, dus vandaar dat ik hier eerst even op inga.

Kort samengevat is het Young Generation Centre een organisatie die 10 jaar geleden opgericht is door Seline, de ‘mama’ van alle kinderen. Zij biedt zo’n 80 kinderen onderdak, voedsel en onderwijs; daarnaast kunnen ook kinderen van buitenaf naar school in YGC. Toen ik vorige week vrijdag het YGC binnenreed, was ik blij dat ik al 5 dagen had kunnen wennen aan het Keniaanse leven en dan met name aan de armoede , de viezigheid en stank en de mensen (ik zal hier later nog op ingaan). YGC ligt in de wijk Manyata, een sloppenwijk van Kisumu en dit was ook duidelijk te merken tijdens mijn rit naar het weeshuis. Op het terrein zelf vielen vooral de kinderen op, rondrennend in hun gescheurde schooluniformen en op 1 schoen, spelend met een kapotte voetbal. Ik werd hartelijk ontvangen door de kinderen en leraren. Tijd om rustig rond te kijken was er niet, want ik moest eerst kennismaken met Seline, die me ontving met een dikke knuffel. Ik zou de komende weken bij haar in huis wonen (dit is ook op het terrein), waar ik later, bij het zien van de slaapzalen, heel blij mee was. Alles hier is vooral simpel, maar het werkt wel. Er is een bed, een gewone wc (geen gat in de grond) en een douche, dus ik mag niet klagen. Sterker nog, ik had hier sinds 3 dagen weer voor het eerst een warme douche. De kwaliteit is misschien niet helemaal (of helemaal niet) wat ik gewend ben in Nederland, maar daar was ik al vrij snel aan gewend, net als aan het stof, de stank van uitlaatgassen en afval, de stroomuitval en de insecten. Ik slaap naast een weg en mijn ramen hebben geen ruiten, dus iedere morgen word ik wakker met een stof- en zandsmaak in mijn mond. Ook dat went! Verder heeft Seline wel een kleine gebruiksaanwijzing… ze kan een beetje bossy en bot overkomen, maar ze heeft hier echt iets heel moois opgezet en daar krijg je wel respect voor! Het is een zeer indrukwekkende vrouw. Je merkt ook dat de kinderen haar ontzettend dankbaar zijn, ze rennen zich kapot voor haar!

Na het ontbijt en de korte rondleiding kon ik rustig kennismaken met de kinderen en de leraren. Voor iedereen was het natuurlijk even wennen dat er weer een Mzungu (zo noemen ze hier blanken, ik denk dat het zoiets betekent als bleekscheet) op het terrein was. Het kennismaken ging dus gepaard met veel gegiechel en gestaar en sommige kinderen waren heel terughoudend. Gelukkig kreeg ik meteen die middag al de kans om het ijs te breken met een potje voetbal. De rest van de tijd kon ik rustig een beetje rondkijken hoe de kinderen hier nou leefden. Het is verre van optimaal (met z’n vijftienen op een slaapzaal, slechte matrasjes, bedbugs en kakkerlakken, vieze en gescheurde kleren, vieze wc’s (met wel gaten in de grond) en eenzijdig eten) maar de kinderen lijken niet beter te weten en het wel prima te vinden; ze leven hun leventje hier en ze lijken het allemaal prima te kunnen managen. Je hoort ze nooit klagen en je merkt heel goed hoe dankbaar ze zijn dat Seline hen helpt. Eergisteren heeft een jongetje een uur lang lol gehad met zijn schoen. Mooi om te zien, maar je realiseert je ook snel dat dat kindje lol heeft met zijn schoen omdat er simpelweg weinig anders is om lol mee te hebben en na een tijdje is die schoen niet meer zo interessant. Een van mijn taken is dan ook om de kinderen de komende weken flink wat aandacht te geven en een leuke vakantie te geven.

De eerste dagen heb ik vooral gewend aan het leven hier, een beetje de stad bezocht, de verschillende vervoersmiddelen uitgeprobeerd en beter kennis gemaakt met de kinderen. In eerste instantie zou ik hier alleen zijn, maar de derde dag kwamen er onverwachts nog 5 Amerikaanse gasten die een waterpompproject hebben lopen op de Mamboleo Farm van YGC en daarnaast een aantal Soedanese jongens hebben ‘geadopteerd’ om ze naar school te kunnen laten gaan. Vooral de eerste dagen was het fijn dat ik niet de enige mzungu was. Daarnaast hebben we al een paar keer kunnen samenwerken om een aantal dingen te realiseren. Zo hebben we een flinke stapel nieuwe lesboeken kunnen aanschaffen, omdat de huidige te versleten en verouderd waren. De afgelopen dagen hebben we ons bezig gehouden met seks education en HIV/AIDS voorlichting, wat hard nodig bleek (Seline promoot vooral algehele onthouding, de condooms die ik had meegebracht werden dan ook snel ingenomen en weggestopt). Om een beetje een overzicht te krijgen van de situatie, hebben we een klein vragenlijstje gemaakt met een aantal vragen over de kinderen hun ervaringen. Daaruit bleek toch dat een aantal kinderen (al op jonge leeftijd) onveilige seks hebben (gehad) en dat ze graag op HIV getest willen worden. Dus dat hebben we geregeld en het testen heeft gisteren ook al plaatsgevonden. Ook weer een hele aparte ervaring; ze kijken hier toch heel anders tegen dat soort zaken aan dan wij. Volgende week gaan ook de jongere kinderen getest worden, omdat ze van sommige kinderen niet weten of de moeder seropositief was. En als bekend is wie HIV heeft, kan ervoor gezorgd worden dat ze medicijnen krijgen waarmee ze een heel lang en goed leven kunnen hebben.

Verder ben ik ook voor SchoolChild Africa bezig met het project om een nursery playground op te zetten voor de hele jonge kinderen. Zij vervelen zich hier nu dood en ze kunnen niet echt meespelen met de oudere kinderen, dus er gaat gezorgd worden dat zij een leuk klaslokaaltje krijgen met een leuk speeltuintje. Over 4 weken hoop ik jullie het resultaat te kunnen laten zien. De omheining staat al en gaat vanmiddag geschilderd worden. Verder ga ik rustig rondkijken wat er hier echt hard nodig is en waar ik dus het ontvangen geld het beste aan kan besteden. Ik hou jullie op de hoogte!

De kleren zijn inmiddels allemaal uitgedeeld, leuk om te zien hoe blij de kinderen ermee waren. Om te voorkomen dat het 1 grote chaos zou worden, werd elke ‘groep’ apart bij Seline geroepen die vervolgens aangaf wie wat het hardst nodig had. Het was natuurlijk een en al gedrang om nog een extra shirtje of broek te krijgen, maar volgens mij is het uiteindelijk vrij netjes verdeeld over de kinderen. Alleen de kleinere jongens hadden weinig, dus daar wil ik nog even iets voor proberen te regelen.

Ik ben uiteindelijk wel heel blij dat ik nog 5 dagen de tijd gehad heb om te genieten van de prachtige natuur van Kenia en een beetje te wennen aan het Keniaanse leven. Kenia is best een land apart. Ik wist dat de armoede in Kenia groot was, maar ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Op sommige momenten lijkt de tijd hier echt stilgestaan te hebben. Omdat ik eerst vijf dagen een beetje heb kunnen wennen, was de cultuurshock niet gigantisch toen ik aankwam in het Young Generation Center. Deze eerste dagen waren super; samen met David, onze chauffeur en gids, hebben Michel en ik kennis gemaakt met Kenia. De eerste dag hadden we een beetje pech met onze huurauto en chauffeur, deze kwamen namelijk niet opdagen, beetje jammer! Gelukkig draait het hier bij iedereen om geld, dus vervanging was snel geregeld en deze vervanging was super! David heeft ons overal heen begeleid, ons de beste en mooiste plekjes laten zien en zaken geregeld als ze ons probeerden af te zetten (wat ze trouwens op de avond van aankomst al 2x gelukt was). Enige nadeel was dat hij (net als alle andere chauffeurs) als een gek reed (het verkeer hier is een chaos!), waarbij ik soms wel even moest slikken. De wegen zijn sowieso al vrij smal en slecht geasfalteerd (en dat is een groot understatement, het is een en al kuil met een stukje asfalt hier en daar). Het was dus flink hobbelen, maar ik moet toegeven dat het wel altijd de moeite waard was als we na uren door elkaar gerammeld te zijn geworden een prachtig natuurpark inreden waar je de giraffen en olifanten vrij ziet rondlopen en je 2 meter verwijderd bent van een rustende leeuw of cheetah. Hoe hij het deed weet ik nog steeds niet, maar David wist elk dier te vinden (en anders reed hij wel 7u lang rond om ons een neushoorn te laten zien, jawel, nakuru park, 6 april, van half 12 tot half 7, rondrijden op zoek naar de rhino, de Simba en de pumba…toen vonden we Davids enthousiasme iets minder fijn! Een andere dag hebben we 2 uur over de slechtste weg van heel Kenia gereden om bij het 'whistling thorns' guest house te komen, waarbij onze hoop op een fatsoenlijke accomodatie met de minuut minder werd bij het zien van alle krakkemikkige huisjes en vieze zooi. Het was echter mogelijk om midden in the middle of nowhere een prachtige accomodatie neer te zetten, inclusief een zwembad, prachtig uitzicht en prachtige zonsondergang. Dit was trouwens ook de tweede nacht in Amboseli, Een prachtige accomodatie met uitzicht op de Kilimanjaro! De natuur van Kenia is prachtig, in tegenstelling tot de arme en vieze dorpjes en steden. Toch leven ze hier gewoon lekker hun leven op hun manier, niet te druk maken, gewoon je eigen ding doen, overleven en als iets niet linksom kan, dan maar rechtsom (letterlijk soms!)...en anders is morgen weer een dag! Heerlijk die mentaliteit. Voor elk probleem hebben ze hier een primitieve (of eerder creatieve) maar zeker effectieve oplossingen, leuk om te zien! Ik kan wel beschrijven wat ik allemaal gezien heb, maar de indruk die het heeft achtergelaten is heel lastig onder woorden te brengen. Maar ik moet wel toegeven dat ik makkelijk wen aan dingen hier. Alles went: de rotzooi, de geur van zweet, afval en uitlaatgassen, de manier van onderhandelen (Mzungus betalen hier automatisch een stuk meer, daarom moet ik op sommige momenten even wegduiken als er onderhandeld gaat worden). Ook het gestaar en geroep went (vooral hier in Kisumu word ik veel aangestaard, vooral door de kleine kinderen die het prachtig vinden...ze zwaaien je lachend toe terwijl ze je uitmaken voor Mzungu…andere mensen willen je perse aanraken, vind ik persoonlijk iets minder fijn). Dan zijn er nog de rondlopende koeien en geiten, de insecten, het stof, de wegen en de rijstijl, de vervoersmiddelen (met z’n twintigen in een klein busje, hobbelen in een tuktuk of juist achterop de fiets) en het eten (er wordt apart voor de gasten hier gekookt, wat natuurlijk heel luxe is. Drie keer per dag staat er een uitgebreid maal op tafel). De kinderen koken samen met leraren en ze doen echt heel hard hun best, maar ik moet toegeven dat ik niet alles even lekker vind…ik vond de lever en darm van de geit (die ik de vorige dag nog had geaaid) toch niet zo’n heel groot succes! Daarnaast wordt de vis niet weggegooid maar een week lang hergefrituurd, waardoor hij met de dag zwarter en droger wordt. Maar ik mag niet klagen als ik kijk naar wat de kinderen krijgen. De Chapati en Mandasi daarentegen zijn trouwens heerlijk!!!). Kort samengevat heb ik al flink wat knopjes om moeten zetten hier, maar het is geweldig en ik vind het eerlijk gezegd wel lekker hoe ze hier leven! Maar ik moet stiekem toegeven dat ik wel snak naar de geur van frisse was en een lekker frietje met mayonnaise!

Voor nu is dit het even en ik hou jullie op de hoogte!

Liefs, Corinne